كه سجده ، بزرگ‌ترين ركن نماز به شمار مىرود و در حديث آمده است كه : « نزديك‌ترين حالت بنده ، نسبت به پروردگار خود ، حال سجده است » ، مناسب خواهد بود كه نمازگزار با گذاشتن پيشانى خود بر آن تربت پاكيزه ، كسانى را به ياد آورد كه قربانى راه حق شدند و اندام نازنين آنان بر روى آن خاك افتاد ، در حالى كه روح آن عزيزان به آسمان پَر مىكشيد و بدين ترتيب ، خضوع و خشوع پيدا كند و هم‌زمان با زمين و آسمان ، هماهنگ گردد و اين دنياى فانى و سرمايه نابود شدنىاش را پست و كوچك شمارد . چه بسا مقصود از اين گفته كه « سجده كردن بر تربت ، حجاب‌هاى هفت‌گانه را مىشكافد » ؛ چنان‌كه در حديث آمده است ، همين باشد . « 1 » اين دانشمند ، در جايى ديگر به امتيازات طبيعى اين سرزمين و موقعّيت و احترام آن ، نزد امت‌هاى پيش از اسلام اشاره كرده و نوشته است : . . . به يقين نام‌آورترين بقعه و بارگاه و بهترين و پاكيزه‌ترين سرشت‌ها و خوشبوترين خاك‌ها ، خاك كربلاست ؛ همان خاك سرخ و پاكيزه‌اى كه قبل از ظهور اسلام ، به عنوان آرامگاه و مركز پرستش خداى متعال و محلّ ويژه خاكسپارى امت‌هاى پيشين ، مطرح بوده است . چنان‌كه سخنان امام حسين ( ع ) در يكى از خطبه‌هاى مشهورشان ، گوياى اين حقيقت است كه فرمود : « و گويا چنان است كه گرگ‌هاى بيابان رگ‌هاى مرا در ميان « نواويس » و « كربلا » جدا خواهند كرد » . « 2 » همچنين اين دانشمند به چگونگى قدر و منزلت اين تربت كه با ضميمه شدن شرف حسينى بر شرافت ذاتىاش ، ناگزير آن را شريف‌ترين قطعهء زمين قرار داده ،

--> ( 1 ) . الارض والتربهء الحسينيّه ، ص 42 - 43 . ( 2 ) . همان مدرك ، ص 37 .